header2

Vaardagen 2018

Vaarwens 557 op 9-5-2018

557 Hans 11Een warme zomerdag voor een zeeman…

Onze vaargast van vandaag is getroffen door de ALS en zijn voorland ziet er weinig positief uit. De sloopziekte heeft hem al veel afgenomen, waaronder spraak, slikken en armfunctie. Onder behandeling van het ALS team van het AMC Amsterdam, wordt hij door Liesbeth Eggink getipt op de mogelijkheid nog een dag lekker het water op te kunnen. Als snel wordt de dag gepland en op deze laatste volle zomerdag komt Hans met zijn naasten aan boord.

De Meander V ligt er klaar voor… koffie pruttelt en alles is voor de rolstoel gereed gemaakt, als Hans met zijn naasten arriveren op de haven Waterland. We helpen Hans met de nodige energie uit de auto en zetten hem in onze rolstoel. Eenmaal aan boord, vraagt Hans de spraakcomputer. Het kost ongelofelijk veel energie om met de laatste energie uit zijn beide handen nog een letter in te toetsen, maar even later spreekt de computer; “Wat een geweldig schip!” Hans is dus onder de indruk…

Evert doet een welkomstpraatje, maar ziet aan de ogen van Hans dat hij niets liever wil dan de trossen los. Vrijwilligers Danny en Kees gooien de lijnen los en even later snorren we over een spiegelgladde Gouwzee. Iedereen kletst, geniet en beleeft. Hans laaft zich aan de dag en af en toe droomt hij even weg.

Hans was zeeman en bevoer jarenlang de wereldzeeën. Het onmetelijke vaargebied van ons aardse oppervlak is voor Hans gereduceerd tot de woonkamer en hij teert op de herinneringen van weleer. Deze dag brengt hem herinneringen aan mooie tijden en hij zou dit zooooo graag delen met Evert, maar de ALS heeft hem die mogelijkheid wreed afgenomen. Het is Evert die de verhalen doet en het gesprek gaande houdt, en Hans geniet er zichtbaar van. Af en toe zien we hem in een lachstuip schieten over Evert zijn anekdotes, maar dat wordt meteen bestraft met een rood gezicht, omdat Hans dan moet hoesten en zelfs daarvoor is hem de kracht ontnomen!!

Na de gebruikelijke lunch in Volendam gaan we naar de vuurtoren. Evert vertelt honderduit over de bijzondere toren en haar evenzo bijzondere bewoners. We meren er aan, maken een rondtoer terwijl Kees bij Hans aan boord blijft. Hij zou erg graag mee willen, maar dat is helaas onmogelijk. Toch geniet hij van het uitzicht en alle nautiek om hem heen.

Als we huiswaarts varen, gooit Evert het gas er op en de Meander V braakt een pluim zwarte rook en spurt weg. Hans kan met zijn mond niet meer lachen, maar zijn ogen spreken boekdelen… hij geniet!!!
Terug in de haven komt het moment van het onverbiddelijke… het afscheid! Hans schenkt Evert twee prachtige dikke boeken, namelijk The Ashley Book of Knots en de Beeldenencyclopedie van de Scheepvaart, waar hij zichtbaar door wordt ontroerd. Met dank wordt er geknuffeld en we nemen met een traan afscheid van een bijzondere dag met een fijn gezelschap bijzondere mensen in zwaar weer…

Sterkte Hans!
Auteur Vaarwens.

Met dank aan:
Waterland Marina voor het gratis faciliteren van de ligplaats
Haven Volendam voor de gastvrijheid
De Bakkers van Kees Gutter en Dirk Spronk voor de catering
Thijs en Liliane voor de gastvrijheid op de vuurtoren
Vaarvrijwilligers Danny en Kees voor de inzet
en alle sponsoren die deze dag gratis mogelijk maakten...

Hans: † 14-5-2018

Lees onderaan de fotoreportage het geweldig beschreven verslag van broer Nico.

-Hans-12
-Hans-13
-Hans-14
-Hans-15
-Hans-16
-Hans-18
-Hans-19
-Hans-20
-Hans-21
-Hans-22
-Hans-23
-Hans-24
-Hans-25
-Hans-26
-Hans-27
-Hans-28
-Hans-30
-Hans-33
-Hans-34
-Hans-35
-Hans-37
-Hans-38


Een diep ontroerend verslag van de wens, de dag na de vaardag geschreven door zijn broer Nico, waarvoor veel dank.

 
"Ik kon de brug niet bouwen."

De brug tussen enerzijds mijn directe betrokkenheid bij het razendsnel verslechteren van mijn broer en zijn ziekte ALS, met alle complicaties, verdriet, wanhoop, levenswil, humor en anderzijds de vraag om een dagje mee te gaan met “Vaarwens”, ter “onderbreking”, voor de “ontspanning”, om er “even uit te zijn”. Die beide aspecten zag ik niet verenigd en zo had ik mijn twijfel: “hoe deze brug te bouwen”.

Onderweg, in de auto naar Monnickendam,, luister ik naar de radio en hoor een radio medewerker vertellen dat er nieuw bewijs is gevonden dat hulpverleners (artsen. b.v.), met werkelijke aandacht voor hun patiënten minder medicijnen hoeven voor te schrijven om genezing te bewerkstelligen. Geen wonder, denk ik, want de mens is een empatisch wezen en beschikt zelfs over spiegelneuronen zodat hij daar zelf actief aan kan meewerken. En dat is wat ik onmiddellijk waarneem, bij aankomst op de steiger te Monnickendam, waar de boot van Vaarwens al voor vertrek klaar ligt.

Drie kordate mannen heten ons welkom en begeleiden ons naar en in de boot. Binnen enkele minuten is het mij duidelijk dat dit met het zoeken naar MIJN brug te maken heeft. Drie mensen die “de ander” werkelijk willen gaan ontmoeten en op deze dag zullen gaan verzorgen. Ik moet glimlachen; ja, dat is een belangrijk deel van MIJN brug,liefdevolle zorg, die ik overigens graag nog vollediger hoop te vinden.

Tegen het einde van de dagtocht zie ik de kapitein even met broer Hans fluisteren. Ik weet waarom het gaat. De kapitein wil Hans laten voelen hoeveel vermogen deze machtige boot heeft. Wij zitten allemaal op het achterdek, zo ook Hans. Net als wij zit hij met zijn rug naar de vaarrichting en dus met zijn gezicht naar al datgene waar we net vandaan zijn gekomen: hij ziet Volendam, Marken, ijsje eten, de benen strekken, paling, veel mensen, toeristen… kortom het gewone dagelijkse leven, nu even in andere kledij.

De motoren brullen en het water schiet grommend meters de hoogte in. Bulderend spat het uiteen in witte watervlokken. Hans kijkt, is geboeid en ziet de vertrouwde wereld in dat watergeweld vervagen en langzaam maar zeker zelfs uit het zicht verdwijnen. Wat zal hij denken? Wat voelt hij bij dit alles? In zijn denken lossen de verstarde herinneringen zich op door dat bruisende water en worden weer beweeglijk. Hij denkt aan het afscheid van alles wat hem zo vertrouwd is. Alle details worden minder belangrijk en voegen zich tot enkele kernen. Hij voelt dat hij kan gaan loslaten. Daar zit hij dan, met zijn rug gekeerd naar wat er komen gaat . Op dit moment kan hij dat zelf niet waarnemen. Hij is nog te geboeid bezig met wat hij aan het achterlaten is.

De boot ligt op koers en in de vaarrichting is niets te merken van al dat bruisende, bulderende watergeweld aan de achtersteven. Integendeel. In de vaarrichting ligt een open zee van verwachtingsvol water. Geen rimpel te zien, rustig, verstild als een glasplaat, doortrokken van helder licht, vol verwachting. Een vlakte waar het water en de lucht zich aan de horizon verenigen tot een nieuwe bestaansgrond, een nieuwe wordingsgrond waar alles welkom is, waar alles met liefde opnieuw geboren mag worden. Daar vaart de kapitein naar toe en de rug van Hans heeft dit allemaal waargenomen, onbewust. Daar, op dat moment, heb ik MIJN brug gevonden. dankzij de ervaringen met Vaarwens.

Vijf dagen later is Hans in vrede gestorven en wordt thuis opgebaard.
Dank, Nico Torenstra.

E-mail